Een oproep; letterlijk uit het hart gegrepen. 
 

Een testimonial noemen ze zoiets in de reclamewereld.  Zo’n persoonlijk verhaaltje - vaak met foto en al - dat waar gebeurd lijkt. En dat soms ook is, gebiedt de eerlijkheid te zeggen.

Het onderstaande verhaal heb ik helaas helmaal echt meegemaakt.  
 

Woensdag 25 maart heb ik samen met Jan en nog acht andere Tulipers de reanimatie-cursus gevolgd. “Nu kan ik in ieder geval Gérard redden,” grapte ik na afloop tegen Jan. Gérard is onze directe buurman en een paar dagen daarvoor had ik van een buurvrouw van verderop gehoord, dat z’n hart er slechter aan toe was dan hij liet blijken. 
 

Slechts drie dagen later kon ik het geleerde al in praktijk brengen. En ja, op onze buurman Gérard van bijna 80. Hij was voor z’n deur in z’n auto bewusteloos en met bleke lippen aangetroffen door weer een andere buurtbewoonster en haar vriendin die met twee kleuters en een baby langs wandelden. Zeer goede actie: de pompiers werden gelijk via hun mobiele telefoon gebeld.  
 

In allerijl werden daarna de twee kleuters bij ons gestald met de mededeling dat er iets met Gérard was. Ik was me aan het ‘optutten’ voor bezoek, heb alles laten vallen en ben er naar toe gerend, terwijl Jan voor kinderoppas speelde.  Gérard lag inmiddels op de grond terwijl één van de vrouwen met hartmassage was begonnen.

Maar, naar wat ik net geleerd had, in een te langzaam tempo en zonder mond-op-mond-beademing. Vervolgens hebben we samen Gérard op de juiste manier proberen te reanimeren.

Verdere details, acties en emotionele gebeurtenissen zijn voor u als lezer niet relevant. 
 

Het enige dat wél ontzettend van belang is - als ik zo onbescheiden mag zijn - is m’n oproep: volg alstublieft een reanimatiecursus. Hier in Frankrijk of in Nederland.

Ik had er niet aan moeten denken dat ik daar had gestaan, en niets had weten te doen.

Dat geldt nog sterker als iemand een plekje in je hart veroverd heeft. En ter geruststelling: je raakt niet in paniek, juist omdat je weet wat je moet doen. 
 

Helaas hebben we Gérard niet kunnen redden. Of misschien was hij er al niet meer. Maar dat blijft zeer treurig. We missen heel erg de bijna dagelijkse praatjes of zwaai, wanneer we voorbij reden. We ruilden erwtensoep tegen geschoten hert, jenever tegen eau de vie en Hollandse appeltaart tegen onze pruimen waarvan we een deel op sap of alcohol terug kregen. Samen snoeiden we het eerste jaar onze fruitbomen en nog onlangs lifte ik mee op z’n 35 jaar oude tractor. Gérard gaf je echt het gevoel dat je hier geaccepteerd was.  
 

Vanuit La Tulipe worden op niet al te lange termijn weer reanimatiecursussen georganiseerd. Het zou me veel goed doen wanneer die overboekt worden. 
 

Marieke Nieuwland